مرا دو چشم و دو گوش بر پیغام

تو فارغی و به افسوس می رود ایام

شبی نپرسی و روزی که دوستدارانم

چگونه شب به سحر می برند و روز به شام

بر سر تربت حافظ چو رسی همت خواه

که زیارتگه رندان جهان خواهد شد